Onidire vera amo estas ne kiam oni rigardas sin reciproke, sed kiam oni rigardas kune en la saman direkton. Ghenerale mi opinias, ke tio estas tre sagha diro. Kaj tamen shajnas al mi, ke problemo de multaj bonaj, longjaraj geedzaj paroj estas ghuste tio, ke ili tro sekvas tiun principon. Kaj se oni tro malofte rigardas unu la alian oni povas ne rimarki,  ke la alia jam rigardas en tute alian direkton...

Miaj ne tre multaj, sed tre karaj Legantoj!   Se vi iritighas pri tio, ke vi plurfoje venis chi tien kaj trovis nenion novan, bonvolu simple aboni la Noktolibron. Tiam vi ricevos e-poshtan sciigon, chiufoje kiam mi metos novajn enskribojn.

Bedaurinde chio en tiu chi procedo estas en la angla, uuu...  . Pardonon!  Sed chio, kion vi devas fari estas enskribi vian e-poshtan adreson en la fenestron de "Subscribe to Journal" dekstre, sub la foto. Sekve vi ricevos e-poshton titolitan: Bravenet Journal Subscription, malfermu ghin kaj alklaku la ligon nomitan: this link.  Chio! 

Koran antaudankon pro via aligho!

 

En la plenstrechitan terminaron de la vizito de Ken en Japanio preskau perforte ni enpushis spektadon de kino. Li ja ricevis donace biletojn por la nova animacio de Miyazaki, ni ne povis maltrafi tian shancon!  Ne nur kiel profesiulo rilata al japanaj animacioj, sed ankau private mi estas delonge entuziasma spektanto de verkoj de maestro Miyazaki. Mi vershajne rigardis chiujn ghis nun.

La filmo komencighis bonege, tuje aperis la belegaj, spirhaltigaj bildoj pri kiuj la animacioj de Miyazaki famas. Belegaj koloroj, mirinda iluzio de brilo, charma, nerezistebla mondo. Baldau aperis ankau charmaj herooj kaj la tuto shajnis iri en tre interesa direkto. Aperis diversaj enigmoj kaj donis emociigan antaughojon pri la klarigho de ili. Sed nur tio...
Post la fino de filmo mi estis surprizita. Ghi finighis kiel simpla fabelo, nenio estis klarigita, nenio evoluis.  Estis charma, sed nur tio. Unudimensia, sen mesaghoj. Por plenkreskuloj tro simpla, por infanoj tro malklara. Almenau tia estis nia impreso...

Bedaurinde lau mia opinio la plej bonaj filmoj de Miyazaki estis tiuj faritaj antaulonge. Totoro, Naushka, Laputa, Kuriero de sorchistino,  Porko - estis bonegaj. La postaj ofte ripetas la bonajn ideojn de la antauaj, sed la historio iras en iun strangan direkton. Kvazau la maestro jam ne tre zorgas pri la rakonto, koncentrighante pri la unuopaj scenoj (kiuj daure restas bonegaj!). 

 Nu, mi ne estas profesia kritikisto de filmoj. Ne estu influita de mia opinio, sed mem iru rigardi Ponjon. Chiuokaze ghi certe ne estos perdita tempo!

Kion Alek faras somere?  Sketas.   Jes, mi iris al sketejo por la unua fojo de longa tempo.
En Pollando kutime al sketejoj venas familioj kun infanoj au gejunuloj, la nivelo estas diversa, sed ja amatoroj. Plej lertaj ofte montrighas maljunuloj - char tiuj mallertaj simple ne venas. En tia medio meznivela sketanto, kiel mi, sentas komforte, kaj sufiche memfide.  Profesiuloj, spotristoj kaj anoj de sportaj kluboj ne ekzercas en la tempo destinita por ordinaraj vizitantoj.
Tamen en Japanio, precipe ke semajntage posttagmeze, al sketejo venas chefe tiuj, kiuj iel estas koncernaj al tiu sporto. Chefe infanoj lernantaj figursketadon. Fakte tio estas mirinda spektaklo!  Malgrandaj knabinoj en diverskoloraj jupoj faras tiajn komplikajn turnighojn kaj saltojn, kiujn oni kutime povas observi nur en televido, dum figursketaj eventoj. Mi pasigis plejparton da tempo en la ripozejo (precipe, ke estis malvarme!) farante filmetojn! Jen iom da eltranchajhoj de tiuj filmetoj (kvankam eltranchajhoj tute ne povas montri tion, kion la filmetoj montras).

Ofte okazas, ke mi vekighas kaj sentas kiel junulino!  Tiam mi volas, ke la aspekto respegulu mian senton kaj mi vestighas knabinece. Kaj mi rigardas al la spegulo esperante trovi tie junulinon, sed mi trovas tie mezaghulinon kiu vestighis knabinece...

Portempe "liberigita" mi ghuas mian vivon chi tie kaj "felichumas"!
Seriozaj taskoj kaj problemoj daure atendas. Sed mi nun devas kolekti multe da pozitiva energio, char mi bezonos ghin multe baldau.

 

Rezulte de kelkaj decidoj, kiujn mi faris ekde frua juneco mia vivo forighis de tio, kion oni povus nomi "Ordinara Vivo".  Eklerno de esperanto estis eble la unua pasho tiudirekte, ankorau malgranda, sed ghuste ghi poste rezultis la aliajn. Mi neniel bedauras tion. Male, mi pensas, ke "Ordinara Vivo" ne estus tauga al mia karaktero.
Kaj tamen unu el la ecoj de "Neordinara Vivo" estas la neceso individue solvi problemojn. Kion tio signifas?  Nu, ankau en "Ordinara Vivo" estas problemoj, kaj iuj estas neantauvideblaj. Tamen estas multe da modeloj chirkaue por sekvi. Jen televido malfunkciighis. Mi demandos amikinon, kion shi faris kiam io tia okazis che shi. Jen oni enshtelighis al mia somera dometo. Mi demandos la onklon, kion li faris, kiam oni prishtelis lian dometon. Jen la infano malsanighis. Mi demandos mian patrinon, kion fari. Ktp, ktp. Kompreneble ankau en "Ordinara Vivo" okazas foje eksterordinaraj problemoj, sed ne tiom ofte!
Se ni estas internacia paro kaj la gepatroj loghas en du tre malproksimaj mondpartoj, kaj se aldone ni ambau estas unusolaj infanoj, la problemo, kiu povas okazi estas antauvidebla. Sed se la diferenco de la agho de gepatroj estas granda, oni povas esperi, ke la problemo ne okazos samtempe. Kaj tamen se okazas?  Kaj aldone estas prizorgendaj bestoj kaj che ni, kaj che la gepatroj kaj che la bogepatroj? Kaj se aldone estas malfacile prosperanta firmao? Kaj se aldone estas diversaj pluraj komplikajhoj?...

Ekde iom da tempo mi rimarkis, ke miaj nunaj problemoj ne havas bonan solvon. Do mi nur akrobate dancas sur la shnuro provante prokrasti laueble la momenton de la falo. Mi sentas, ke mi ne havas sufiche da sagho por mem direkti mian vivon, nek modelon, kiun mi povus sekvi, tial mi atendas, kiamaniere la vivo mem direktos min. Tamen shajnas, ke nur aperas pli kaj pli da aldonaj komplikajhoj.
Nu, mi mem elektis tian vivon. Kaj mi mem pli kaj pli aldonadis al ghi eksterordinarajhojn, daure serchante felichon. Kaj mi pensas, ke mi iel sukcesis trovi ghin, tamen ghi estas delikata konstruo, tiel plena de diversaj, ofte netaugaj unu al alia elementoj, ke estas entute mirinde kiel ghi ankorau staras.

Tian titolon havis sciencfikcia esperanta libro, kiun mi iam legis, kaj kiu tre plachis al mi. Tiam mi tamen ankorau ne sciis, ke mi mem iam vagos tra la dimensioj...
Kiel fartas homo, kiu ene de kelkaj tagoj ektrovas sin en komplete diferencaj chirkonstancoj?  Kvazau subite transprenus la vivon de iu alia?  Kaj tamen bone scias, ke tio ankau estas ties vivo?
Chu ri bezonas foje kontroli spegulon por vidi, chu ri ankorau estas ri?...
Tamen ne estas tiel malfacile. Se vi iam havis kutimon legi kelkajn librojn samtempe, vi povas pli malpli imagi la senton. Oni reprenas la momente lasitan libron kaj kvankam dum la unuaj kelkaj momentoj oni bezonas reorientighi pri tio, kio okazas, tamen poste oni legas tiel, kvazau oni tute ne pauzus. Nur pensoj forvagas foje al la aliaj libroj malhelpante koncentrighon pri la nuna...

La vivo plu kuras, kuras. Ne estas tempo por enui. La notkajero por la proksima estonteco estas plenigita, feliche ankau pere de multaj ghojigaj aferoj. Mi bezonas nun zorgi la sanon, ghi estas tre grava en okupita tempo. Indus viziti kelkajn kuracistojn sed mankas tempo kaj precipe emo... nu, mi vidos. Kaj, jes, mi devas sufiche ripozi kaj pli saghe manghi, hai, hai.

Antaunelonge okazis granda tertremo en Chinio, amaso da viktimoj estis. Antau ech pli mallonge okazis tertremo ankau en Japanio. La grandeco estis komparebla, sed la nombro de viktimoj nekompareble malpli granda. En tiaj kazoj oni povas vidi, kiel grava estas bona preparigho kontrau tertremo, konstruado de taugaj, bone sekurigitaj domoj, bona organizo kaj preventa eduko.

Mi spertis nur relative malgrandajn tertremojn, tamen sur la dua etagho de nia domo ili estas tre bone senteblaj. Antau iom da tempo tertremo vekis min nokte. Estis kelkaj sinsekve, unu el ili sufiche granda por ke mi timigita elkuru el la chambro. Ne surprizu, en la dormochambro estas ja amaso da grandaj mebloj. Tiu, kiu estas tuj apud la lito estas feliche bone fiksita, sed la aliaj ne...

Vere fortan tertremon mi spertis nur en la speciala chambro, kie oni precize imitis la tremon, kiu okazis en Kobe. Tio estis io, kion mi antaue tute ne imagis. La movoj estis tiom fortaj kaj subitaj, ke eblis fari tute nenion!  Nek forkuri, nek kapti ion - absolute timiga forto. Mi estis tre impresita pri tiu sperto.

Mi estis impresita, kaj tamen mi faras nenion. Mi vivas kun la naiva kredo, ke eble la tertremo ne okazos... Simile estas pri la aliaj "tertremoj" en mia vivo, kataklismoj, kiuj iam vershajne venos, kies forton mi iel povas imagi, sed al kiuj mi ne scias, kiel mi povus preparighi. Iu sagha homo diris: preparighu bone, faru vian plejeblon kaj poste jam ne pensu pri tio, ne timu anticipe. Tre sagha konsilo, sed mi pensas, ke mi faras tute male: ne preparighas, nur timas...

Sed kion oni povas fari? Kiam venas kataklismo, oni devas agi efike en tre mallonga tempo, savi sin mem, savi aliajn, savi tion, kio estas plej grava.  Sed kiel decidi, kio estas la plej grava?  Kiel savi aliajn kaj samtempe mem resti savita?  Mi sentas min perdita kiam mi pensas pri tio. Tial mi kutime simple ne pensas. Kaj tamen mi ja konscias, ke mi vivas sur malcerta tero...

Kiom da tempo pasis ekde la enskribo, en kiu mi promesis baldau skribi?... Pardonon!!
Kiam nenio interesa okazas, ne estas pri kio skribi. Kiam okazas tro multe - ne estas kiam skribi... Mi havas diversajn ideojn pri tio, kion mi volus skribi chi tie, sed chiam estas io pli urgha por fari, ech se ne tradukado, do respondado al e-poshtoj. E-poshtoj chiam estas atendataj de iu, sed enskriboj chi tie... mi ne scias.

 

Pardonon, ke mi ne skribis tiom longe!   Mi certe baldau iom pli ofte skribos chi tie, bv. ne chesi la vizitadon!

Kaj dume bonvolu vidi mian florgalerion!

Finfine ankau tiu chi paca, trankvila hejmpagho estis atakita de spam-robotoj. Mi antaue plendis, ke mi ne ricevas multajn komentojn - nun mi ricevas dekojn da ili chiutage.  La temo estas chiam la sama: "free ringtones"
Dank'al la filtrilo de spamoj ne chiuj el tiuj "pseudkomentachoj" estas aperigataj, sed mi mem poste devas kontroli chiujn kaj forjheti. Ankau mia poshtkesto plenighis de anoncoj pri novmetitaj komentoj, tiel, ke mi devis rezigni tiun servon.  Pro tio mi antaupardonpetas, se mi de nun ne tuj rimarkos kaj respondos al viaj komentoj!
Estas tre ache, ke ekzistas iuj, kiuj tiamaniere trudas siajn nevolajn servojn. Mi timas, ke se tio dauros, mi devos translokigi mian Noktolibron al alia loko...