En la plenstrechitan terminaron de la vizito de Ken en Japanio preskau perforte ni enpushis spektadon de kino. Li ja ricevis donace biletojn por la nova animacio de Miyazaki, ni ne povis maltrafi tian shancon!  Ne nur kiel profesiulo rilata al japanaj animacioj, sed ankau private mi estas delonge entuziasma spektanto de verkoj de maestro Miyazaki. Mi vershajne rigardis chiujn ghis nun.

La filmo komencighis bonege, tuje aperis la belegaj, spirhaltigaj bildoj pri kiuj la animacioj de Miyazaki famas. Belegaj koloroj, mirinda iluzio de brilo, charma, nerezistebla mondo. Baldau aperis ankau charmaj herooj kaj la tuto shajnis iri en tre interesa direkto. Aperis diversaj enigmoj kaj donis emociigan antaughojon pri la klarigho de ili. Sed nur tio...
Post la fino de filmo mi estis surprizita. Ghi finighis kiel simpla fabelo, nenio estis klarigita, nenio evoluis.  Estis charma, sed nur tio. Unudimensia, sen mesaghoj. Por plenkreskuloj tro simpla, por infanoj tro malklara. Almenau tia estis nia impreso...

Bedaurinde lau mia opinio la plej bonaj filmoj de Miyazaki estis tiuj faritaj antaulonge. Totoro, Naushka, Laputa, Kuriero de sorchistino,  Porko - estis bonegaj. La postaj ofte ripetas la bonajn ideojn de la antauaj, sed la historio iras en iun strangan direkton. Kvazau la maestro jam ne tre zorgas pri la rakonto, koncentrighante pri la unuopaj scenoj (kiuj daure restas bonegaj!). 

 Nu, mi ne estas profesia kritikisto de filmoj. Ne estu influita de mia opinio, sed mem iru rigardi Ponjon. Chiuokaze ghi certe ne estos perdita tempo!