Antaunelonge okazis granda tertremo en Chinio, amaso da viktimoj estis. Antau ech pli mallonge okazis tertremo ankau en Japanio. La grandeco estis komparebla, sed la nombro de viktimoj nekompareble malpli granda. En tiaj kazoj oni povas vidi, kiel grava estas bona preparigho kontrau tertremo, konstruado de taugaj, bone sekurigitaj domoj, bona organizo kaj preventa eduko.

Mi spertis nur relative malgrandajn tertremojn, tamen sur la dua etagho de nia domo ili estas tre bone senteblaj. Antau iom da tempo tertremo vekis min nokte. Estis kelkaj sinsekve, unu el ili sufiche granda por ke mi timigita elkuru el la chambro. Ne surprizu, en la dormochambro estas ja amaso da grandaj mebloj. Tiu, kiu estas tuj apud la lito estas feliche bone fiksita, sed la aliaj ne...

Vere fortan tertremon mi spertis nur en la speciala chambro, kie oni precize imitis la tremon, kiu okazis en Kobe. Tio estis io, kion mi antaue tute ne imagis. La movoj estis tiom fortaj kaj subitaj, ke eblis fari tute nenion!  Nek forkuri, nek kapti ion - absolute timiga forto. Mi estis tre impresita pri tiu sperto.

Mi estis impresita, kaj tamen mi faras nenion. Mi vivas kun la naiva kredo, ke eble la tertremo ne okazos... Simile estas pri la aliaj "tertremoj" en mia vivo, kataklismoj, kiuj iam vershajne venos, kies forton mi iel povas imagi, sed al kiuj mi ne scias, kiel mi povus preparighi. Iu sagha homo diris: preparighu bone, faru vian plejeblon kaj poste jam ne pensu pri tio, ne timu anticipe. Tre sagha konsilo, sed mi pensas, ke mi faras tute male: ne preparighas, nur timas...

Sed kion oni povas fari? Kiam venas kataklismo, oni devas agi efike en tre mallonga tempo, savi sin mem, savi aliajn, savi tion, kio estas plej grava.  Sed kiel decidi, kio estas la plej grava?  Kiel savi aliajn kaj samtempe mem resti savita?  Mi sentas min perdita kiam mi pensas pri tio. Tial mi kutime simple ne pensas. Kaj tamen mi ja konscias, ke mi vivas sur malcerta tero...

Pensado ne helpas, oni devas agi, kiam okazos.
Anticipe ne cxion ja oni povas antauxzorgi. Mi hodiaux perdis tutan tagon pensante pri la aferoj nesolveblaj, kiuj cxiuokaze ripetigxas kiel tertremoj.
Kaj la efiko? Tuta tago pasis tute vane kaj malagrable.
Ni cxiuj vivas sur malcerta tero - tio estas gxuste beleco de la vivo - malcerteco. Alie vivo farigxas sengusta, kiel antauxhierauxa bulketo de supermerkato. Bueee...
Kiu de ni povas diri pri sia vivo, ke gxi estas vere sekura, vere felicxa kaj samtempe ege interesa? :P

Aha, Tania, vi ne forlasis min malgraŭ mia longa neskribo ĉi tie! Dankon!
Nu, mi intencis skribi pri io tute alia, pri "varmaj homoj". Sed iel dume mi komencis pensi pri tertremoj... kaj finfine mi skribis pri tertremoj.
Sed vi tute pravas, ne indas perdi belajn tagojn pensante pri io, kio okazos, aŭ eble ne okazos, aŭ okazos tute alie ol oni imagas... Nek pri tio, pri kio jam turmentas nin, sed portempe ne eblas trovi solvon. Se oni povas trovi ion ajn ĝojigan en sia vivo - kaj kutime ja oni povas - indas pensi pri tio.