Antau iom da tempo mi "malkovris" polan retejon de homoj, kiuj iam apartenis al iuj lernejoj, klasoj, kaj nun deziras trovi siajn tiamajn kolegojn. La nomo estas "Nia klaso". Fakte iu jam delonge invitis min alighi tie, sed mi ja ne tre agrable rememoras mian lernejan tempon, do mi komence ne interesighis.
Sed iel mi decidis finfine alighi, kaj mi sukcesis trovi chiujn miajn lernejojn kaj klasojn, kiujn mi frekventis en Pollando. Kaj ja agrable!  Ekde tiu tempo pluraj homoj kontaktis min, kaj ankau mi trovis multajn homojn ie profunde en mia pasinteco (ne nepre samklasanoj), kiujn mi jam neniam supozis renkonti. Mi ekvidis iliajn nunan fotojn, eksciis postajn sortojn, interese kaj enpensige.

La plej interesa por mi kazo, estas unu knabo, kiun mi konis estante dekkelkjaraghulino. Ni, kun niaj patrinoj, estis tiam anoj de eksterlanda busa ekskurso tutmonata. Chiutage ni vizitis alian lokon, chiunokte ni starigis tendojn en alia kampadejo. Ni chiuj, el malricha socialisma lando, ne havis monon por acheti manghajhojn, tial ni portis proprajn ladskatolojn, makaronojn ktp. kaj kuiris ilin vespere. En tia, iom mizera, sed ja romantika chirkonstanco ekfloris junuleca enamigho inter mi kaj Marcin... Kuna vizitado de muzeoj dumtage, vespere longaj promenoj lau marbordo, poste rigardado de steloj. Ni ech ne kisis, ech ne tenis manojn, mi ja tiam al neniu permesis tion.
Du jarojn poste denove simila ekskurso okazis, kaj denove li kaj mi partoprenis kun niaj patrinoj.  Mi tiam estis deksepagha. Li demandis min, chu nenio shanghighis, kaj mi diris, ke nenio, sed tio ne estis vero. Char jam de pli ol duonjaro mi konis unu japanan esperantiston, kiu pli kaj pli profunde eknestis en mia koro... Kio sekvis? Nu, mia japano vizitis min en la mezo de ekskurso kaj Marcin prave ofendighis.     Kaj poste mi jam ne vidis lin, sed en mi chiam restis sento, ke mi ege dezirus pardonpeti lin, kaj almenau klarigi tion, ke mi ne volis trompi lin, nur mia koro tiam ankorau estis malcerta...
Nun dank'al tiu retejo mi trovis lin.  Kaj hodiau mi finfine povis sendi al li mian pardonpeton, kvankam kun dudekjara malfruigho...!